03-03-06

Bruxellas

Eerst en vooral wil ik even stilstaan bij Talleke's verlies. Twee jaar geleden ging ik in de zomer op reis met de mutualiteiten naar de Spaanse kust, je kent dat hé: veel zonnen, uitgaan, en overdag hier en daar een beetje watersport. Ik leerde daar een fantastische jongen kennen, Frederik, een hele lieve gast, en toevallig was hij ook van Brugge. We vertrelden elkaar honderduit, en op een avond nam hij me in vertrouwen. Hij zij dat hij zich nog nooit door iemand begrepen had gevoeld, en dat ik daar een verandering in gebracht had. Hij vertelde me ook dat hij een zeer hoog IQ heeft, maar dat hij er nieks mee kon aanvangen, want zijn moeder keek niet naar hem om, ze had hem op reis gestuurd om een weekje van hem af te zijn. Door die week heen gaf hij me steeds meer hints dat hij verliefd geworden was op mij, maar ja, ik had geen gevoelens voor hem, ik kon zeer goed met hem lachen en praten, en tenslotte kenden we mekaar pas een goede week. Hij begon zelfs wat extreem te doen: op een avond zaten we met zen allen rond het kampvuur aant strand, en ik zat nét iets te dicht bij een andere jongen. Uren hebben we nieks gehoord van Frederik, blijkt dat hij zich helemaal alleen aant bezatten was in de duinen, mijn schuld zei hij... Eens terug in Brugge heeft hij me een hele tijd sms'en gestuurd, lang gebeld, ik heb nog een paar keer met hem afgesproken, maar op de lange duur werd ik het kotsbeu. Hij stuurde me de hele tijd wanhopige sms'jes, belde constant. Voor mij was de maat vol, ik heb er de laatste weken niet meer op geantwoord. Paar weken later kreeg ik een telefoontje van z'n zus: Frederik had zichzelf om het leven gebracht, en had een afscheidsbrief geschreven waarin hij zij dat hij heel veel van me hield. Ik was er kapot van, heb twee dagen in m'n bed gebleven en er niet meer uitgekomen. Ik checkte m'n gsm, en zag dat ik twee dagen voor z'n wanhoopsdaad een gemiste oproep had van hem. Ik heb het nog altijd zeer moeilijk om erover te spreken, laat staan te 'typen'. Het klinkt misschien dom, maar aangezien de simkaart van z'n gsm blijkbaar niet vernietigd is, bel ik af en toe eens naar zijn nummer, zodat ik z'n voicemail te horen krijg, en ik nog eens naar z'n lieve stem kan luisteren...

 

Talleke, ik steun je, ik weet jammergenoeg ook wat het is.

 

Vandaag ga ik naar Brussel, naar m'n Prins. Samen lekker gaan eten, en dan nog eens de Nieuwstraat afschuimen. Daarna heeft hij nog twee uur les, en ik ga gewoon mee in die les gaan zitten, benieuwd of de prof het zal merken... En daarna komen we samen naar huis.

Mijn Prins en ik, dat is grote liefde...

09:19 Gepost door Assepoes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Moedig van je dat je dit met ons wilde delen...
en het is helemaal niet gek dat je nog af en toe naar zijn gsm belt hoor...

Gepost door: An | 03-03-06

De commentaren zijn gesloten.