Assepoes

Pa vroeg aan mij of ik niet eens kon kijken of we ergens te velde nog briefpapier hadden liggen. Een perfect excuus om mijn gat nog eens op te heffen tijdens al dat zitten en blokken. Ik geef toe, ik ben er zowaar emotioneel van geworden... Ik vond daar in de bureau namelijk een hele stapel fancy briefpapier, die ooit van mij waren geweest. Telkens had ik op elk mapje in mijn kinderlijk geschrift de datum van ontvangst gezet, en ook wie de gulle gever was. Een hele resem had ik her: met katjes, met paarden, met dolfijnen, met muzieknootjes, en blijkbaar ook met de onsterfelijke Diddl erop ( tiens, was dat in 1998 ook al in de mode?). Hier en daar zat er nog een kladversie tussen: " Hallo, ik ben vandaag naar zee geweest en ik heb veel in het water gespeeld. Wat heb jij gedaan vandaag? Ik ben zo blij dat ik een leuke pennevriendin gevonden heb..."

Was me dat kinderlijk zeg... Eenmaal je 20 bent, kan je dat precies niet meer geloven dat je ook nog een echt kind geweest bent, die zich enkel bezighield met stiekem naar de jongens kijken, brieven schrijven, tekeningen maken, en heen-en weerschriftjes volkrabbelen naar je beste vriendin.
Time flies, zegt men dan.

Ik heb in de rechterkolom enkele leuke persoonlijke foto's toegevoegd, rarara welke 2 personen je in alle 3 terugvindt?